Milada was een schoonheid om te zien - klein, tenger gebouwd, met kastanjebruin haar en groene ogen.
Bovendien was ze heel slim, en ze snakte naar kennis: alles interesseerde haar - of het de natuur betrof, of literatuur en poezie, maar de geschiedenis boeide haar nog het meest.
Maar Milada had pech:
Ze was geboren in 1907, als oudste van vier kinderen. Na haar kwamen er nog meer, in leven bleven een meisje en twee jongens.

Maar weer had Milada pech - toen ze vijftien jaar oud was, kreeg haar vader zijn eerste beroerte ?
Milada en haar zusje moesten van school af, jongens moesten immers door kunnen leren, en meisjes moesten zich maar wijden aan de taken die voor hen weggelegd waren - leren om goede echtgenotes en moeders te worden, goed leren koken en voor huis en haard te zorgen.

En dat was nou alweer pech voor Milada - hoeveel talenten ze ook heeft gehad, koken en huishouden hoorden daar helaas niet bij. Ze trouwde wel, kreeg een kind, en deed haar hele leven verwoede pogingen om aan alle toen geldende eisen te voldoen. Makkelijk was het niet, op begrip van de familie kon ze niet rekenen.